หนังสือเล่มนี้เพียงต้องการสร้างความเข้าใจว่าการเป็นโรคจิตไม่ใช่เรื่อง ผิด สังคมควรลดอคติที่มีต่อผู้ป่วยจิตเวช อย่างน้อยๆ เมื่อวันหนึ่งคนในครอบครัว หรือแม้แต่ตัวคุณเองเกิดอาการทางจิตขึ้นมา คุณจะได้เผชิญกับโรคนี้เพียงลำพัง 'เนื่องจากทุกคนมีโอกาสที่จะเป็นโรคทางจิตเวชเท่าเทียมกัน!
ปรากฏการณ์การตีตราหรือมีอคติต่อผู้ป่วยจิตเวชนั้น ถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในสังคมไทยมาช้านานเห็นได้จากหลายๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นั่นเป็นข้อสังเกตว่าหากสังคมไม่มีอคติและผู้ป่วยได้รับการรักษาอย่างถูก วิธีตั้งแต่ต้น ก็จะสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติทั่วไป แม้จะมีความพยายามสร้างความเข้าใจว่าโรคจิตเภทเกิดจากสารเคมีบางตัวในสองผิด ปกติ และหากได้รับการรักษาเร็วเท่าไร ก็สามารถรักษาให้หายขาดได้มากเท่านั้น แต่ดูเหมือนคนในสังคมจะไม่มีใครใส่ใจหรือสนใจประเด็นนี้เท่าใดนัก นอกจากจะปรารถนาให้ผู้ป่วยเหล่านั้นหายจากโลก พอๆ กับการหายจากโรคที่พวกเขาเป็นอยู่
มีความเจ็บป่วยทางจิตเวชในสังคมมากกว่าที่หลายๆ คนรู้ บ้างเป็นโรคจิตสมบูรณ์แบบ อย่างเบาะๆ ก็ซึมเศร้า น้อยกว่านั้นก็เครียดเรื้อรัง ทั้งนี้ยังไม่นับว่ายังมีโรค ภาวะ สภาวะ หรือกลุ่มอาการอีกหลายอย่างที่รบกวนความรู้สึก ความคิด และจิตใจของผู้คนมากบ้างน้อยบ้าง ในเกือบจะทุกครอบครัวต้องมีใครบางคนไม่เป็นอะไร ก็เป็นอะไรกันอยู่บ้าง มากบ้างน้อยบ้าง หนักบ้างเบาบ้าง เป็นปัญหาบ้างไม่เป็นปัญหาบ้าง ประเด็นที่สำคัญ คือ เรื่องบางเรื่องถึงแม้สมควรจะเป็นปัญหา แต่ถ้าเราไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหา เรื่องก็จะจบไปง่ายๆ เท่านี้เอง
ความเจ็บป่วยทางจิตเป็นเรื่องลึกลับสำหรับคนทั่วไป เมื่อลึกลับเสียแล้วก็จะสร้างอคติกันขึ้นมาเอง ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ความเจ็บป่วยทางจิตมิใช่โรคน่ากลัวมากเท่าที่คิด แน่นอนว่ามีบ้างโรคน่ากลัว น่ากลัวพอๆ กับโรคมะเร็งประเภทถึงตาย แต่หากใครยอมรับมะเร็งหรือความตายได้ ความน่ากลัวนั้นก็จะสูญสลายไปเอง ความเจ็บป่วยทางจิตก็มิใช่ข้อยกเว้น หากใครสามารถเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นและยอมรับได้ ความน่ากลัวก็จะสูญสลายไปได้เองเช่นกัน แต่เรื่องยากที่สุดยังคงเป็นเรื่องความรู้สึกแย่ๆ ที่มีต่อตัวเอง หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นเพื่อพยายามลดความรู้สึกแย่ๆ นั้น ลดอคติที่มีต่อความเจ็บป่วยทางจิต หนังสือเล่มนี้เขียนให้ครอบครัวผู้ป่วยได้อ่านด้วย จะได้เข้าใจเรื่องราวที่เกิดแก่ผู้ป่วยให้ถูกต้อง
