|
อิงอู๋เสียแม้เยาว์วัย หากก็รู้ดีว่าอะไรเรียกว่าความตาย เกาะดอกท้อเป็นสถานที่เช่นนั้น ผู้ใดเหยียบย่างเข้าไปแล้วล้วนไม่เคยได้กลับออกมา แต่นางยังคงต้องมุ่งหน้าไป เพราะนี่คือประกาศิตจากตำหนักจันทราวารี ที่ที่นางเกิดและเติบโต ณ ท่าเรือ อู๋เสียเด็กน้อยได้พบเขา ไป๋เฟยหยาง ชายผู้ซึ่งมีกลิ่นอายความโศกเศร้าแผ่คลุม แม้ไม่เคยรู้จัก แต่เขาก็อวยพรให้นางแคล้วคลาดปลอดภัย ดังนั้นนางจึงให้คำมั่นว่าจะมีชีวิตรอดเพื่อขอพบเขาอีกครั้ง หกปีผ่านไป นางกลับมาตามคำสัญญา ตามหาเขาจนเจอ และไม่ขอแยกห่างจากเขาอีก ต่อให้ตนต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศก็ตาม แต่แล้วกลับพบว่าที่สะท้อนออกมาจากนัยน์ตาอบอุ่นอ่อนโยนของเฟยหยางนั้นไม่ใช่นาง หากเป็นภาพของสตรีผู้ซึ่งเขาไม่เคยลืมแม้สักวัน ตัวแทนของรักที่ไม่สมหวัง ในสายตาเขานางเป็นได้เพียงเท่านี้จริง ๆ
|
