|
ชายหนุ่มพยุงข้าวหอมลุกขึ้น พาเธอไปนั่งซ้อนท้ายจักรยาน แล้วเขาก็ช่างบ้า...หาผ้ามามัดเธอไว้กับเอวตัวเองเพราะกลัวว่าเธออาจจะฟุบหลับและตกลงไป เป็นไงก็คงเป็นกัน...บ้านไม่มีใครเฝ้าก็ช่างมันเถอะ...ของหายไปเขาจะรับผิดชอบเอง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกแสนลึก...เป็นไงเป็นกัน เขาปั่นจักรยานออกไปจากเรือนข้าวหอม พร้อมด้วยคนไม่สบายที่โอบเอวเขาเอาไว้และผ้าคลุมไหล่ยาวๆ ของเธอนั่นแหละที่เขาเอามาผูกเธอไว้กับเอว...ปั่นพลาง บอกคนเบื้องหน้าที่เล่นน้ำไปพลางว่า คนไม่สบายครับ...ขอผ่านหน่อยครับ คนข้างหลังผมเขาไม่สบาย ชายหนุ่มปั่นๆๆๆ ให้เร็วที่สุด เพื่อจะพาเธอไปให้ถึงมือหมอ ข้าวหอมกระชับเขาแน่นขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเขาตะโกนบอกคนเล่นก่อน กระชับมือโอบเขามากขึ้น เมื่อลืมตามาเห็นแผ่นหลังที่โยกไหวไปมาเพราะต้องใช้แรงปั่น...สำนึกขอบคุณในน้ำจิตน้ำใจ...ทั้งที่...ทั้งที่...ผลสุดท้ายก็ยังเปียกน้ำกันทั้งคู่...แม้เขาจะตะโกนบอกไปจนคอแทบแตกแล้วก็ตาม..
|
