|
นับเป็นหนังสือน่าทึ่ง คือ ผู้เขียนเขียนเรื่องนี้ ขณะป่วยเป็นอัมพาตทั้งตัว เขียนด้วยวิธี เลิกเปลือกตา ให้ผู้ช่วยเลือกขานอักษรทีละตัว เพื่อเลือกตัวอักษรเหล่านั้น - - - ทีละตัว จนได้หนึ่งคำ
- - - ทีละคำเรียงกันไปจนเป็นประโยค กระทั่งจบเล่ม งานชิ้นนี้บ่งบอกสิ่งสำคัญแก่ผู้มีชีวิต และต้องมีชีวิตต่อไปในโลก จะด้วยความรื่นรมย์ พึงใจ หรือไม่ก็ตาม ว่า "เมื่อโชคดี ได้มีชีวิตเป็นมนุษย์ ควรจะหาโอากาสทำสิ่งดีที่สุด ฝากไว้แก่โลก แม้สักเพียงชิ้นหนึ่ง - - - แน่ละ ฌ็อง - โดมินิก โบบี้ ได้บอกเพื่อนร่วมโลกมากกว่านั้นยิ่งนัก ทว่า สิ่งเดียวที่กล่าวนี้ ก็ดูจะมีค่ามหาศาลแล้ว - - - "มนุษย์ที่แท้ หากมีสมองแล้วไซร้ ย่อมคิด - ทำสิ่งยาก ในยามคับขันได้ แต่มนุษย์ผู้ไร้สติปัญญา อยู่ในตำแหน่งใด ก็ยังแต่ความเลวร้าย และหายนะให้แก่บังเกิดแก่สังคม แก่โลก"
|
