สัญลักษณ์ของร้านกาแฟแห่งนี้ก็คือ ต้นไม้ใบตกหนาสองต้นที่อยู่ในกระถางมังกรใบเขื่อง คอยขนาบข้างประตูข้างละต้นนั่นละ หญิงสาวชะงักเท้าไว้หนึ่งอีดใจเมื่อมาถึงหน้าร้านแล้วเห็นป้ายชื่อหราบนประตูว่า "ร้านกาแฟเล็กๆ" แล้วยังมีอักษรภาษาอังกฤษเล็กๆ ห้อยท้ายไว้ด้วย
A Little bit Coffee Shop"
ผ่านไปผ่านมาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ก็เพิ่งรู้ชื่อร้านเอาวันนี้ล่ะ...
่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเสียงกรุ๋งกริ๋งๆ ก็ดังขึ้น วาดวิธูหันขวับมองบานประตูที่เต็มไปด้วยระย้าระฆังเงินใบจิ๋วซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดเสียง
"สวัสดีคะ"
เสียงทักทายดังขึ้นทำให้หญิงสาวต้องหันขวับไปมอง ต้นเสียงคือผู้ชายร่างสูงที่ส่งรอยยิ้มละมุนและแววตาละไมภายใต้แว่นกรอบหนาสีดำมาจากด้านหลังเคาน์เตอร์ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดที่เขาใส่ หรือเพราะรอยยิ้มใสบนใบหน้าสะอ้านปราศจากไฝฝ้าราคีจนผู้หญิงอย่างเธอต้องอายนั้นกันแน่ ที่ทำให้บรรยากาศซึ่งหม่นหมองและขมุกขมัวด้วยสายฝนนี้ดูสว่างขึ้นทันตาเห็น
