"เกิดอะไรขึ้นเหรอแจ่มใส" ทุกคนถามขึ้นแทบจะพร้อมกัน
แจ่มใสตาขวางอย่างคนที่โกรธจัด หล่อนสะบัดเสียงตอบอย่างไร้อารมณ์
"ป้าบุญคำบอกว่า เมื่อตอนเย็นอีนังแฟนเก่าพี่ติมันมารอพี่ติที่ร้าน แล้วก็ง้อให้พี่ติคืนดีกับมัน"
"แล้วคุณฐิติว่าไงล่ะ?"
"ไม่รู้เหมือนกัน เพราะป้าบุญคำแกกลับบ้านก่อน"
งั้นแสดงว่าเขาคงจะคืนดีกันแล้วละ่มั้ง ถึงได้หายตัวไปแบบนี้" บัวพูดขึ้นเบา ขณะที่แจ่มใสส่่งเสียงแหลมวี้ดขึ้นทันที
"เป็นไปไม่ได้หรอก! ฉันรู้จักพี่ติดี พี่ติเจ็บแล้วจำจะตาย ไม่มีทางจะกลับไปคืนดีกับอีนังนั่นแน่ๆ"
ขณะที่ทุกคนยังคงนั่งคุยเรื่องฐิติกันอยู่ นารัณก็ลุกขึ้นเงียบๆ ไปจ่ายเงินค่าก๋วยเตี๋วให้กับแม่ค้า
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง...หญิงสาวนึกในใจ...เสียแรงที่หล่อนคิดว่าเขาไม่ใช่คนเหลาแหละ เป็นคนที่มีความรับผิดชอบ ไม่ใช่ดีแต่รับปากส่งๆ เขาจะไม่ว่างมาสอนหล่อนเพราะบังเอิญติดธุระ หรือติดให้เพราะขึ้เกียจขึ้นมาเฉยๆ หล่อนจะไปว่าอะไรเขาได้เล่า ในเมื่อเขาเองก็ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องของหล่อนซะหน่อย แต่ยังไงก็ควรจะบอกหล่อนสักคำ ไม่ใช่หนีหน้าไปเฉยๆ แล้วปล่อยให้หล่อนนั่งรอเป็นชั่วโมงราวกับคนโง่เง่าแบบนี้
วูบหนึ่งที่นารัณรู้สึกราวกับกำลังน้อยใจ
น้อยใจหรือ...หล่อนถามตัวเอง
ไม่ใช่หรอก...หล่อนแค่รู้สึกผิดหวังที่นึกว่าเขาจะเป็นคนดีก็เท่านั้น
