"ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไตของผมหรอกนะที่จะมาพูดกับใครก็ไม่รู้ แต่ผมอยากให้กำลังใจ ให้ความหวังสำหรับคนที่กำลังเจ็บปวดกับอะไรสักอย่าง ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงไม่บ้ามานั่งเป็นเพื่อนใครก็ไม่รู้ตั้งนานสองนาน ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาจะต้องการความเป็นเพื่อนจากผมหรือเปล่า แต่ตอนนี้ ผมว่าเราทุกคนบนโลกนี้เป็นเพื่อนกันได้ ทุกวันนี้ผู้คนเบียดกันอยู่ แต่มีช่องว่างของความห่างเหินมากมาย ถ้าทุกคนไม่ใส่ใจกันและกัน ไม่เอื้อาทรเพื่อนมนุษย์ สักวันโลกนี้คงมีแต่ความว่างเปล่า
"จริงๆ แล้วความเหงาน่ะ มันไม่สามารถเข้ามาในชีวิตของคนเราได้เลย ถ้าคุณเปิดหัวใจรับเอาสิ่งใหม่ๆ ที่โลกนี้เตรียมไว้ให้เข้าไป ผมไม่อยากให้คุณรอความเป็นเพื่อน แต่อยากให้คุณมอบความเป็นเพื่อนให้กับคนรอบข้าง แม้ว่าเราจะไม่ได้รับสิ่งนั้นกลับคืน แต่ผมเชื่อในเรื่องของดีต่อกัน เชื่อในสายป่านของความดี สักวัน...สิ่งดีดีนั้นจะย้อนมาถึงเรา" เขาขยับตัว ก้าวถอยหลัง
"ผมไปนะครับ เข้มแข็งล่ะ"
แม้ว่าครั้งแรกที่เขาทำเพื่อสร้างโลกในอุดมคติจะล้มเหลว แต่เมษเชื่อว่า หลายนาทีที่ผ่านมา คงทำให้มนุษย์คนหนึ่งคลายความอ้่างว้างลงไปได้บ้าง เขาหันหลัง กำลังเดินจากไป
"ขอบคุณนะ" เสียงนั้นแผ่วเบา...แต่ชัดเจน
เขาหยุดเท้า หันกลับมา พบรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเด็กสาว...เรื่องมหัศจรรย์ได้เกิดขึ้นแล้ว
