หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวของผู้ใกล้ตายหรือผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์เจียนตาย แต่เนื้อหาทั้งหมดล้วนเกี่ยวกับคุณค่าของชีวิตและบทเรียนในการดำนเนินชีวิต จะเรียกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นคู่มือในการ "อยู่ให้เป็น" ก็ย่อมได้
บทเรียนจากชีวิตนั้นเราสามารถเรียนรู้ได้จากหลายแหล่งแต่ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้เลือกถอดบทชีวิตจากประสบการณ์ของผู้ใกล้ตาย ทั้งนี้ก็เพราะตระหนักว่าคนที่อยู่ปลายสุดของชีวิตนั้นย่อมเห็นชวิตได้แจ่มชัดมากที่สุด เขาไม่เพียงแต่ประจักษ์แก่ใจว่า ชีวิตนั้นไม่เที่ยง หากยังเห็นว่าอะไรคือส่ิงที่มีคุณค่าอย่างแท้จริงของชีวิต เรามักคิดว่าชีวิตนั้นผัดผ่อนได้ อีกทั้งยังฝากความหวังไว้กับวันพรุ่งนี้ว่าฉันจะมีความสุขกว่านี้แน่ถ้ามีเงินมากกว่านี้หรือมีบ้านหลังใหญ่กว่าเดิม แต่คนใกล้ตายนั้นรู้ดีว่าชีวิตผัดผ่อนไม่ได้อีกแล้ว และไม่สามารถฝากความหวังไว้กับอนาคต ถ้าต้องการความสุขและชีวิตที่ไพบูลย์ก็ต้องหาจากปัจจุบัน เดี๋ยวนี้และตรงนี้ นั่นหมายถึงการเปลี่ยมุมมองจนเห็นแง่งามและคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ ซึ่งแต่เดิมถูกมองข้ามไปเพราะไปจดจ่ออยู่กับสิ่งนอกตัว หรือคอยคาดหวังว่าจะมีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่ข้างหน้า
ความตายนอกจากจะบังคับให้เราหยุดไล่ล่าอนาคต และหันมาเผชิญหน้ากับปัจจุบันแล้ว ยังอาจทำให้เราตื่นจากความหลง และพบว่าสิ่งพื้นๆ สามัญนั้นทรงคุณค่าอย่างยิ่ง เช่น ความดี ความรัก ความเือื้ออาทร รวมทั้งการรู้จักตัวเอง ไม่มีอะไรที่ทำให้คนเราประจักษ์แจ้งถึงสัจธรรมได้ดีกว่าความตายและความพรัดพรากสูญเสีย ดังผู้เขียนตั้งข้อสังเกตว่าในมหาวิทยาลัยที่ชื่อว่า "ชีวิต" หลักสูตรสำคัญที่สุดก็คือความพลัดพรากสูญเสีย ผู้ที่ผ่านหลักสูตรนี้ได้ย่อมเรียกว่า "บัณฑิต" ได้โดยแท้ เราสามารถค้นพบสิ่งประเสริฐที่สุดในตัวเรา สิ่งประเสริญที่สุดในตัวเรา ซึ่งทางพุทธศาสนาเรียกว่า สติ ปัญญา สมาธิ เมตตา นี้แหละที่สามารถนำพาเราผ่านพ้นวิกฤตินั้นจะหมายถึงที่สุดของความพลัดพรากอันได้แี่ก่ความตายก็ตาม
