....บันทึกที่มีมนต์เสน่ห์ของการมองชีวิต ซึ่งงดงาม เปี่ยมไปด้วยพลังความรัก ความอบอุ่น และความเข้าใจ ที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เป็นมุมมองอันเกิดจากการใคร่ครวญในชีวิต อย่างลึกซึ้งของ ครูมอร์รี.... ครูผู้เป็นครูจวบจนวาระสุดท้าย
"...จงทำอะไรที่เกิดจากใจ เวลาที่เธอได้ทำอย่างนั้นแล้วเธอจะเกิดความอิ่มเอมใจ เธอจะไม่อิจฉาใคร เธอจะไม่อยากได้ของคนอื่นอีก ตรงกันข้าม เธอจะรู้สึกเต็มตื้น กับสิ่งที่เธอได้รับกลับคืนมา..." (บทเรียนในวันอังคารที่แปด)
Tuesdays with Morrie วันอังคารแห่งความทรงจำกับ ครูมอร์รี เป็นชีวิตจริง ของอาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่ง ที่ล้มป่วยด้วยโรคเอแอลเอส ซึ่งเป็นโรคที่ยังไม่มีทางรักษา โรคนี้ทำให้กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ ของร่างกายค่อยๆ ลีบ ไม่มีแรง และตายไปในขณะที่อวัยวะส่วนนั้น ยังรู้สึกเจ็บและชา ความโหดร้ายของโรคนี้ อยู่ตรงที่มันจะไม่กระทบกระเทือนสมอง คนไข้จึงยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน และรับรู้ความตายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาจากปลายเท้า ขึ้นมาด้านบนของลำตัว รับรู้ความเสื่อมของร่างกายที่มีแต่ทรุดโทรดลงทุกวัน เป็นการรับรู้ซึ่งปวดร้าว เป็นสภาพที่ทรมาน และมีผลกระทบต่อจิตใจอย่างแสนสาหัส แต่ครูมอร์รี กลับยอมรับความจริงนี้ ได้อย่างกล้าหาญ และได้แสดงคติพจน์อันลุ่มลึกไว้เตือนใจ ทั้งคนที่กำลังต่อสู้กับโรคร้าย ทำนองเดียวกับครู และคนที่กำลังต่อสู้กับมรสุมชีวิต ให้รู้จักหยุดพักสักนิดและใช้ชีวิตด้วยมุมมองใหม่
