สหายเกี๋ยน ทหารฝ่ายคอมมิวนิสต์จากเวียดนามเหนือเข้าร่วมปฏิบัติการอันน่าสยดสยองในการค้นหาซากร่างผู้เสียชีวิตในปฏิบัติการสงคราม ณ บริเวณเขตป่า ที่เคยเป็นสมรภูมิเลือดในสงครามเวียดนามอันหฤโหด จากฉากอันน่าสะพรึงกลัวนี้เรื่องราวได้ดำเนินย้อนกลับไปยังวัยเยาว์ของตัวเอก รวมทั้งความเจ็บปวดมาจากความรักท่ามกลางเพลิงสงคราม จากนั้นจึงค่อย ๆ เผยให้เห็นถึงความพยายามอันเจ็บปวดรวดร้าวของเขาจากการเป็นนักเขียนหลังสงคราม

ความพยายามที่จะหวนคืนสู่ความทรงจำเก่า ๆ ของสงครามอันป่าเถื่อนโหดร้ายทมิฬ ความพยายามที่จะค้นหาความหมายแห่งความตาย ความรัก ความสูญเสีย และการมีชีวิตอยู่ของตนเองต่อไป

ตัวเอกในเรื่องได้นำทักษะที่ช่วยให้เขารอดจากสงครามมาได้นี้มาใช้ในงานเขียนของเขา รวมไปถึงเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับกลไกของการเขียนนิยายเช่นเดียวกัน การเรียนรู้ที่จะถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษร เช่นเดียวกับการเรียนรู้การท่องเที่ยวไปกลางป่าแห่งการประหัตประหาร เพียงแต่สมรภูมิแห่งตัวอักษรซึ่งไม่มีการหลั่งเลือดสังเวยแผ่นดินนี้เอง กลับกลายเป็นสมรภูมิที่เขาได้ต่อสู้อย่างดุเดือดจริงจัง โดยมีเหยื่อสงครามมากมายที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

นอกจาก " ปวดร้าวแห่งสงคราม " จะเต็มไปด้วยข้อมูลของความกักขฬะและรื่นรมย์ ความเศร้าหมองและความงามเชิงวรรณศิลป์ ความสดใสพิสุทธิ์และความแห้งแล้ง ยังบ่งบอกไว้อย่างชัดเจนเช่นกันว่า

ในสงครามไม่ว่าฝ่ายใดชนะ ผู้บาดเจ็บล้มตายมีเพียงผู้เดียว นั่นคือมนุษย์ชาตินั่นเอง