PANTIP.COM : E3344709 สู่ขอบฟ้า อันแสนใกล [บันทึกนักเดินทาง]

ความคิดเห็นที่ 1

ผมเป็นนักเรียนทุนครับ แฮ่ะๆ ในทุนนี้มีเค้าให้ไปเมืองนอกด้วย อันว่าตอนนี้ก็ได้เวลาอันสมควรที่จะต้องเดินทาง อ.ที่ปรึกษาก็เลยติดต่ออ.จากต่างประเทศให้ ทำเรื่องราวขออนุมัติเสร็จสรรพ ก็ได้เวลาไปซะที

อเมริกา ประเทศที่ใครๆ ก็ฝันอยากไป ตอนแรกผมก็อยาก แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้ว อยากรู้ใช่ป่าว ลองอ่านดูดิคับ

เครื่องบินออกจากดอนเมืองเจ็ดโมงเช้า ถึงนาริตะประมาณบ่ายสองกว่าๆ ตามเวลาท้องถิ่น ใช้เวลาบินประมาณ ห้าชั่วโมงครึ่งครับ เดินออกนอกเครื่องบินเพื่อมาขึ้นรถบัสไปยังตัวอาคาร หนาวมากกกกก อากาศเย็นเจี๊ยบ ในตัวอาคารเปิดฮีตเตอร์ ค่อยยังชั่ว

รอในตัวอาคารอีก ประมาณ 2 ชั่วโมง ก่อนขึ้นเครื่อง คือผมต้องเปลี่ยนเครื่องไปลง LA ก่อนขึ้นเครื่องจะต้องมีการตรวจร่างกายกันอีกแล้ว กระเป๋าที่ติดตั้งก็ต้องเปิดให้ดูด้วย เฮ้ยยยย เอาน่ะ มาแล้ว

นั่งเครื่องบินไปอีกเก้าชั่วโมงกว่าๆ ก็มาถึง LA ตลอดเวลาในเครื่องบิน ผมหลับตลอดเลยครับ เหนื่อยจริงๆ ถูกปลุกมากินอาหารเป็นระยะ มื้อแรกคือมื้อเย็น มื้อที่สองคือมื้อเช้า น่ะ พอลงที่ LA ผมเริ่มจะกลายเป็นซอมบี้แล้ว พอลงจากเครื่องบินก็มาเข้าที่กองตรวจคนเข้าเมือง ออกมารับกระเป๋า ตอนนี้ไม่ได้ดูหรอกว่าประเป๋าโดนเปิดหรือยัง เดินเอากระเป๋าใส่รถเข็นมา ออกมาถึงหน้าประตู ก็ส่งให้กับคนรับกระเป๋าอีกทีน่ะ ตอนนี้ผมไม่รู้หรอก เค้าให้ส่งผมก็ส่ง ฟังไม่รู้เรื่องเลย ออกมาเจอประชาสัมพันธ์ ท่าทางใจดี ก็เลยสอบถาม เค้าก็ดีจัง อธิบายช้าๆ ว่ากระเป๋าเราปลายทางน่ะ TUCSON เค้าก็เลยขนไปให้ ส่วนตัวเราให้รออยู่แถวนี้ จนกว่าจะมีประกาศว่าเครื่องเราอยู่ที่ใหน ก็ค่อยไปที่ประตูนั้น

รอไปอีกสองชั่วโมง กว่าจะรู้ว่าเครื่องที่เราจะไปอยู่ที่ไหน ปรากฏว่าอยู่อีกอาคารนึง มีทางเดินต่อกัน เราก็ไป ทีนี่ก็โดนตรวจร่างกายอีก เข้มงวดมาก แทบจะต้องแก้ผ้าให้มันดูซะแล้ว คือรองเท้าก็ต้องถอด เสื้อคลุม เข็มขัด หมวก นาฬิกา โทรศัพท์ ต้องให้มันดูหมด เอาไปผ่านเครื่องเอ๊กเรย์ แล้วเราก็ไปยืนกางเขนกางขาให้มันเอาสแกนเนอร์ตรวจ กว่าจะเสร็จ แทบตาย

เสร็จแล้วก็ไปนั่งรอ ระหว่างนี้บ้านเรามันก็ประมาณตึหนึ่งแล้ว หิว (มื้อดึก บ้านเรา มื้อกลางวันที่นี่) เข้าไปในสตาร์บัค กาแฟแพงระยับ แก้วเล็ก 3.99 เหรียญ ซัดเข้าไปหนึ่งแก้วเพื่อไม่ได้หลับ เดี๋ยวตกเครื่อง ขนมปังอันเล็กๆ อันละ 2.59 เหรียญ (โอ้ มายก๊อด) แพงชะมัด

นั่งรอขึ้นเครื่องไปอีก สรุปแล้ว เวลารอทั้งหมดที่ LA ก๊อสี่ชั่วโมงครึ่งกะอีกนิดหน่อย ถึงตอนนี้สติผมไม่ค่อยอยู่กะเนื้อกะตัวแล้วอ่ะ

ขึ้นเครื่องต่อไปอีกชั่วโมงครึ่ง ผมก็มาถึงเมือง Tucson อันเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในทะเลทราย แรกความรู้สึกมาถึงนะ ผมรู้สึกหนาวอ่ะ มันหนาวเป็นแห้งๆ เหมือนหน้าหนาวบ้านเราเลยแฮะ แต่อยู่ในซักพักก็ร้อนตับแล่บ

มันเป็นเมืองที่ขยายในแนวราบน่ะ ร้านค้า บ้านคน ตั้งห่างๆ กันหน่อย ร้านค้าพวกสโตร์ทั้งหลายจะมีลานจอดรถให้ คนที่นี่ส่วนใหญ่ใช้รถยนต์ส่วนตัวกัน เพื่อนผมที่มารับ บอกว่าเพิ่งจะร้อนซักสองอาทิตย์ก่อนยังหนาวอยู่เลย
ภูมิอากาศเป็นแบบทะเลทราย มีภูเขาล้อมรอบ เป็นภูเขาที่ไม่ค่อยมีต้นไม้น่ะ เป็นหินซะส่วนใหญ่ แต่เป็นเมืองที่กว้างมาก มีฐานทัพอากาศตั้งอยู่ด้วย

อันว่าสหรัฐอเมริกานั้น คนไทยที่จะเดินทางไป จะต้องทำวีซ่า ในกรณีของผมจะต้องเป็น J1 ซึ่งจะต้องใช้ DS2019 จากมหาวิทยาลัยหรือโรงเรียนที่เราจะไปอยู่ รายละเอียดพวกนี้ หาเอาได้ในกระทู้ไกลบ้านน่ะคับ ในนั้นเป็นขุมทรัพย์เลยทีเดียว ขอขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือผมด้วย มา ณ ที่นี้

เล่าก่อนว่า ผมต้องไปทำวีซ่า ผมก็ไปรอหน้าสถานทูตอเมริกันตั้งแต่ 5.30 น.โน้น ว่าไปเร็วแล้ว มีคนมาเร็วกว่าอีกครับ

พอซักประมาณหกโมงกว่า เกือบเจ็ดโมงเช้า ประตูสถานทูตก็เปิด เราก็เข้าไปข้างใน โดนตรวจร่างกายแบบแบบสนามบินน่ะ คือผ่านประตู ถ้ามีโลหะจะดังขึ้นมา แล้วอีกอย่างนึงคือ โทรศัพท์มือถือ ห้ามเข้าครับ จะต้องฝากเอาไว้ที่หน้าประตู

เข้าไปข้างในก็ต่อแถวอีก เค้าก็จะเปิดหน้าต่าง ย้ำว่าหน้าต่างจริงๆ ครับ ตรวจเอกสาร แล้วก็จะให้บัตรคิว จะต้องมาสัมภาษณ์วันหลัง ใครได้บัตรคิวแล้วก็วันที่นัด ก็มารอสัมภาษณ์ อีกประมาณ 2 – 3 สัปดาห์ แต่ผมมันเคสพิเศษ เนื่องจากว่าวันที่ไปทำน่ะ DS2019 วันมีผลแล้ว เค้าเลยให้ไปรอเลย เค้าบอกว่าจะต้องรอนานหน่อยนะคะ ประมาณสองสามชั่วโมง

พอเข้าไปข้างในอีก พวกคนที่เข้าไปก่อนก็ไปรับบัตรคิว รอสัมภาษณ์ทุกคนน่ะคับ ส่วนผม ก็ต้องนั่งรอ ซึ่งก็นานจริงๆ อย่างที่เค้าว่า ผมเข้าไปนั่งรอตั้งแต่ 7.30 น. กว่าจะได้บัตรคิวก็ 10.30 น.แน่ะ รอกันเบื่อไปเลย สัมภาษณ์ก็ 11.30 น. ตอนบ่ายก็มารอรับวีซ่าอีกครับ สรุปว่าวันนั้นไม่ได้ไปไหนเลย รออย่างเดียว

จัดการเรื่องตั๋วเดินทางอะไรเสร็ขสรรพ ก็ได้เวลาเหินฟ้าสู่สหรัฐอเมริกาซะที เนื่อยจัง

ยังครับ ยังไม่หมดเท่านั้น วันเดินทางจะต้องผจญอะไรต่างๆ เริ่มตั้งแต่ เช็คตั๋วที่ดอนเมืองครับ จะมีถามกันก่อนว่าจัดกระเป๋าเองหรือเปล่า เพื่อยืนยันว่ากระเป๋าเรา เป็นของเราจริงๆ ไม่ใช่ของคนอื่น อ้อ กระเป๋าไม่ต้องล๊อกนะครับ พวกกุญแจเล็กๆ นี่ ถ้าเค้าสงสัย เค้าจะเปิดดู แล้วใส่จดหมายว่าเปิดตามกฏหมาย ของผมก็โดนเปิด แต่ดีอย่าง คือผมไปอยู่ที่ University of Arizona ปลายทางในตั๋วเขียนไว้ว่าเป็น Tucson กระเป๋าจะมารอที่นี่เลย ผมได้เจอกระเป๋าผมที่ LA แป็บเดียว เค้าก็เอาไปต่อเลยครับ ผมเจอกระเป๋าผมอีกทีก็ที่ Tucson แล้ว

พอเข้าที่พัก เพื่อนผมปล่อยให้ผมนอนซักพัก อ้อ ลืมบอกไปว่ามาถึงที่นี่ตอน 4 โมงเย็นน่ะ ซักสองทุ่มก็มาพาผมออกไปพบปะสังสรรกับพวกนักเรียนไทยที่อยู่ที่นี่กัน เค้ามีปาร์ตี้กันนิดหน่อย ก็เลยไปทำความรู้จักกันน่ะคับ ทุกๆ คนน่ารักมาก ต้องรับผมอย่างดีเลย ต่างให้ความเป็นกันเอง ทำให้ผมไม่ค่อยเป็นโรคโฮมซิกเท่าไหร่อ่ะ
^------------^

คนที่นี่จะได้ทุนกันมาทั้งนั้นเลยคับ ทุนรัฐบาล บางคนก็มาปีเดียว บางคนก็อยู่มาหลายปีแล้ว มีผมน่ะ มาสั้นสุดสองเดือนเอง

วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ค่อยมีอะไร เพื่อนผมก็พาไปซื้อข้าวซื้อของที่จำเป็น แต่ส่วนใหญ่ผมจะเอามาหมด ของทุกอย่างแพงดังคำเล่าลือ ที่สำคัญ ราคาที่บอกจะไม่รวมภาษี 7 % แบบบ้านเราเลย ยกเว้นพวกอาหาร ไม่มี TAX น่ะคับ

แก้ไขเมื่อ 11 มี.ค. 48 02:36:57

จากคุณ : กริชครับผม - [ 11 มี.ค. 48 02:36:23 ]